Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....

Προσπαθώ και εγώ εδώ να περάσω τον καύσωνα παρέα με την δροσιά
της μοναξιάς γιατί έτσι πρέπει, τουλάχιστον για φέτος. Μπορεί τον Σεπτέμβρη
αν όλα είναι καλά να πάω για λίγες μέρες κάπου κοντά αν έχει δροσιά.
Υπομονή χρειάζεται για την συνέχεια της ζωής, όση και αν είναι αυτή.
Το κάθε πλάσμα στον Πλανήτη Γη ζει όσο ακριβώς του αναλογεί.....
Καλή συνέχεια
Καλό καλοκαίρι

Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....

Καλοκαίρι και διακοπές άμα και όταν μπορείς. Ο καπετάνιος τουλάχιστον για φέτος θα μείνει εδώ στην Αττική Γη. Η Ζωή είναι μοναδική και θέλει μεγάλη προσοχή, από του χρόνου αν όλα είναι καλά σε σχέσει με τον καρκίνο μπορεί να πάω και εγώ διακοπές για λίγες μέρες για να αλλάξω παραστάσεις και να κάνω φωτογραφικούς περιπάτους. Για μπάνια τέλος δεν μπορώ να κάνω γιατί έχω κάνει τραχειοτομή. Έχω τρύπα αντί για λάρυγγα και θα μπαίνει νερό αν κάνω μπάνιο, γιατί από εκεί αναπνέω. Δεν πειράζει ένα χρόνο σχεδόν έχω συνηθίσει και τα καταφέρνω χωρίς να παρουσιάζεται καμιά δυσκολία. Υπομονή χρειάζεται και αγάπη για Ζωή. Εδώ θα είμαι να τα λέμε, αν όλα είναι καλά..... Συνεχίζεται.....καλή συνέχεια καλοκαιριού

Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....

Καλό μήνα με αγάπη, υπομονή και επιμονή.....

Εδώ είμαι και εγώ και προσπαθώ στον καινούργιο τρόπο της ζωής μου
Ξεπέρασα σιγά, σιγά τον φόβο της μοναξιάς
Αντιμετωπίζω πλέον τη ζωή με αισιοδοξία, χαμόγελο, υπομονή και αγάπη
Άρχισα να μην έχω πρόβλημα επικοινωνίας, τα κάνω πλέον όλα μόνος μου.
Η Ζωή είναι μοναδική, θέλει αγάπη, κατανόηση, θάρρος και υπομονή.
Καλή συνέχεια.....

Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....

Ο καπετάνιος συνεχίζει τον δρόμο της επόμενης μέρας χωρίς προβλήματα.....

Η Ζωή δεν είναι τύχη, απλά ζεις όσο ακριβώς σου αναλογεί....Τίποτα λιγότερο Τίποτα περισσότερο. Η ανηφοριά που παρουσιάζεται στον κάθε άνθρωπο στον δρόμο προς την ολοκλήρωση της ζωής πρέπει να ξεπεραστεί με υπομονή και επιμονή. Έτσι και εγώ προσπαθώ να ξεπεράσω την ανηφόρα, αυτή, της Ζωής !

Η Ζωή την επόμενη ημέρα......

Ο καινούργιος τρόπος ζωής συνεχίζεται με χαμόγελο, υπομονή και στυλ !

Ξεπέρασα σιγά σιγά τον φόβο της καινούργιας ζωής και της μοναξιάς, τα καταφέρνω μια χαρά με υπομονή και επιμονή και κυρίως με αγάπη για την Ζωή ! Συνεχίζεται......

Η ζωή την επόμενη ημέρα.....

Ένας καινούργιος τρόπος ζωής είναι η συνέχεια της ζωής μου..... Την άλλη βδομάδα αρχίζω μαθήματα λόγο θεραπείας για να μπορέσω να μιλήσω σιγά σιγά για την ασφάλειά μου και για να συνεννοούμαι με τους άλλους ανθρώπους. Δύσκολα είναι, αλλά θα προσπαθήσω να τα καταφέρω με υπομονή επιμονή και κυρίως μελέτη για να βρω τον τρόπο να μιλήσω σιγά σιγά, δεν χρειάζεται βιασύνη, εξ άλλου τα καταφέρνω και τώρα να συνεννοούμαι χωρίς πρόβλημα και κυρίως για την ασφάλειά μου. Από αύριο θα είμαι μόνος μου, η γυναίκα τέλειωσε τον προορισμό της και όλα θα τα κάνω μόνος μου πια, θα φροντίζω και θα κουμαντάρω την καινούργια μου ζωή με τις δικές μου δυνατότητες και με την βοήθεια των δικών μου ανθρώπων που βρίσκονται κοντά μου. Μια καινούργια ζωή αρχίζει για μένα, πρέπει να τα καταφέρω και θα τα καταφέρω μέχρι το τέλος, όσο μακρυά είναι αυτό το τέλος. Η ανατολή και η δύση του ήλιου είναι η συνέχεια της ζωής. Αύριο πρώτη μέρα θα πάω για το πρώτο μάθημα της λόγο θεραπείας. Δυο φορές τη βδομάδα θα κάνω μάθημα τώρα τους πρώτους μήνες και μελέτη στο σπίτι καθημερινά για να μπορέσω να βρω τον τρόπο να μιλήσω σιγά σιγά. Οκτώβρης 2011 έγινε η αρχή...... Καλή συνέχεια..... 3 Απριλίου 2012

Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....

Ένας καινούργιος τρόπος ζωής αρχίζει....
Εδώ στο σπίτι όλα είναι διαφορετικά πρέπει να τα κάνεις όλα
μόνος σου και μ αρέσει, πρέπει να φροντίζω τον εαυτό μου πια
και να προσέχω γιατί όλα άλλαξαν στη στιγμή. Η γυναίκα που είναι
μαζί μου με προσέχει, κυρίως, για την ασφάλεια και για την συνεννόηση
με το τηλέφωνο, γιατί δεν μπορώ να μιλάω. Όλα τα άλλα προσπαθώ να
τα κάνω εγώ και αν χρειαστεί με βοηθά στη συνεννόηση η γυναίκα που
είναι πάντα μαζί μου αυτό τον πρώτο καιρό που είμαι σπίτι.
Υπομονή χρειάζεται και αγάπη για την ζωή, χαμόγελο και στυλ.
Έτσι περνούν οι ημέρες μου στην καινούργια μου ζωή ήσυχα, με ηρεμία
όσο μπορώ και υπομονή. Εδώ που μένω στα Βριλήσσια θα μείνω μέχρι
τέλος του μήνα Σεπτέμβρη και μετά φεύγω για να πάω να μείνω στη Νέα
Σμύρνη κοντά στους δικούς μου ανθρώπους για να είμαι κοντά τους για
να με προσέχουν και να με φροντίζουν όταν χρειάζομαι φροντίδα.
Έτσι και έγινε, την πρώτη βδομάδα του Οκτώβρη, ένα πρωινό μετακόμισα
στο καινούργιο μου σπίτι που νοίκιασα στη Νέα Σμύρνη κοντά στα αδέλφια
μου και στην κόρη μου για να έχω την έξτρα ασφάλειά μου.
Όλα πήγαν καλά και όλα πηγαίνουν μια χαρά, όμορφα είναι και εδώ και
το κυριότερο είναι πολύ κοντά και η θάλασσα που θα πηγαίνω βόλτα με
το τραμ που περνά κοντά από το σπίτι που μένω στην Αγία Παρασκευή.
Όλα και όλοι είναι κοντά μου, δίπλα μου και η ζωή συνεχίζεται με υπομονή
και επιμονή για την επιβίωση. Σε λίγο θα αρχίσω και μαθήματα λογοθεραπείας.
Η γυναίκα που είναι μαζί μου να με προσέχει στο τέλος του μήνα θα φύγει
δεν την χρειάζομαι άλλο, θα τα κάνω όλα μόνος μου, μπορώ πια να φροντίζω
και να κουμαντάρω την καινούργια μου ζωή μόνος μου, αν θέλω η χρειάζομαι
κάτι τις έχω τους δικούς μου κοντά μου δίπλα μου που τους μιλάω με μηνύματα
μέσω Ίντερνετ και κινητού τηλεφώνου και η καινούργια μου ζωή συνεχίζεται.
Ξεπέρασα σιγά σιγά τον φόβο της μοναξιάς.....
Συνεχίζεται.....

Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....

Καιρός είναι να αρχίσω να ζω χωρίς ορούς, σωλήνες και σωληνάκια
εξετάσεις καθημερινές και φάρμακα. Επιτέλους να πάω στον τόπο
και τον χώρο τον δικό μου. Να αρχίσω να ζω φυσιολογικά, κοντά στους
δικούς μου ανθρώπους, τους φίλους και τους γνωστούς, να αρχίσω να
φτιάχνω και να τρώω το φαγητό το δικό μου, να πηγαίνω βρε αδελφέ
την βόλτα μου, να πιω τον καφέ μου στην πλατεία με την παρέα, να
πηγαίνω για ψώνια, καιρός είναι να γυρίσω σιγά σιγά στις φυσιολογικές
μου συνήθειες, να κοιμάμαι στο κρεβάτι μου, να πίνω τον καφέ μου.
Καιρός είναι να αρχίσω την τεχνική της επιβίωσης στην καινούργια
ζωή μου. Όλα από τώρα που θα ζω μόνος μου είναι πλέον διαφορετικά.
Δεν είναι μόνο ο καρκίνος, είναι και το ότι δεν μιλάω, δύσκολα τα
πράγματα στην καινούργια ζωή, αλλά πρέπει να τα καταφέρω και αυτό
είναι το σίγουρο. Με υπομονή και επιμονή θα τα καταφέρω.
Τώρα τον πρώτο καιρό, τουλάχιστον, θέλω τη βοήθεια κάποιου μαζί
μου να με προσέχει, για ασφάλεια. Το τηλέφωνο το χρησιμοποιώ, το
κινητό, μόνο για μηνύματα. Το σταθερό μόνο ακούω, δεν μπορώ
ακόμα να μιλήσω. Έτσι και έγινε, ήρθε η άλλη μέρα και το μεσημέρι
βγήκα από το Νοσοκομείο, σχεδόν στο τέλος του Αυγούστου και σε
λίγο βρέθηκα στο σπίτι μου, όχι μόνος μου αλλά με μια κυρία που
θα έμενε στο σπίτι μαζί μου για τουλάχιστον 2 μήνες για ασφάλεια,
μέχρι να μπορέσω να φροντίζω για όλα για τον εαυτό μου και για
την ασφάλειά μου. Τώρα άρχιζε η συνέχεια της νέας μου ζωής.
Άρχισα να κυκλοφορώ στα Βριλήσσια λίγο λίγο με ένα μπλογκ
και στυλό στο χέρι για να μπορώ να μιλάω και να συνεννοούμαι.
Τι να κάνω έπρεπε να μάθω να ζω, να επιβιώσω.....
Η ζωή συνεχίζεται.....

Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012

Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....

Το χιούμορ είναι η καλύτερη τεχνική επιβίωσης.
Αυτό κάνω, προσπαθώ να μάθω να ζω σύμφωνα με τους
κανόνες της Ζωής. Πρέπει να επιβιώσω και όχι να ζήσω
περισσότερο η λιγότερο, απλά να ζήσω όσο μου αναλογεί.
Δεν είναι βέβαια εύκολο, η προσαρμογή στην τεχνική επιβίωσης
δεν είναι καθόλου εύκολη, θέλει συνεχή προσπάθεια και υπομονή.
Πάντως εγώ προσπαθώ, όσο μπορώ και στο τέλος θα δω τι έχω
καταφέρει. Αξίζει να προσπαθείς για την ζωή, για την επιβίωση, είναι
ικανοποίηση για σένα, για τους γύρω σου και όλους αυτούς που
νοιάζονται και σ αγαπούν. Σκέψεις, σκέψεις και αισιοδοξία μέσα στην
ησυχία του δωματίου του Νοσοκομείου. Μόνη μου συντροφιά αυτοί
που με προσέχουν από το νοσοκομείο, οι δικοί μου που είναι πάντα
κάποιος κοντά μου δίπλα μου και το κομπιούτερ μου.
Οι μέρες πέρασαν, κουράστηκα κλεισμένος στο νοσοκομείο παρέα
με ορούς, σωλήνες και σωληνάκια, εξετάσεις και φάρμακα. Καιρός να
βγω να δω τι γίνεται έξω από το δωμάτιο του νοσοκομείου. Επιτέλους
πρέπει να αρχίσω να ζω κανονικά, φυσιολογικά. Να μάθω να ζω με τους
άλλους και όχι μόνο με τους ανθρώπους του νοσοκομείου και τους
γιατρούς. Έγινε μου είπε ο γιατρός μου, αύριο μετά το μεσημέρι βγαίνεις
και πηγαίνεις σπίτι σου να συνεχίσεις την τεχνική της επιβίωσης.
Πολύ χάρηκα που θα βγω επιτέλους από το νοσοκομείο, καιρός είναι
να κάνω τα πρώτα βήματα της καινούργιας ζωής μου.....
Συνεχίζεται......

Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....

Πρέπει να μάθω να ζω σύμφωνα με τους κανόνες της Ζωής και

τους κανόνες συμπεριφοράς των ανθρώπων, για μένα από δω και πέρα

όλα είναι νέα και κυρίως η συμπεριφορά μου ανάμεσα στους ανθρώπους

που από εδώ και πέρα θα ζω μαζί τους και ανάμεσά τους. Πρέπει να μάθω

να ζω την ζωή στα 70 μου χρόνια και το καλό είναι ότι το έχω αποφασίσει.

Δεν είναι εύκολο, η προσαρμογή σε ένα καινούργιο ρόλο ζωής ακόμα και

του ηθοποιού είναι πολύ δύσκολη, δεν με νοιάζει να προσπαθήσω ακόμα

και αν δεν προλάβω να τα καταφέρω. Την ζωή αξίζει να προσπαθείς να

την δεις όπως είναι, χωρίς τερτίπια και υπερβολές. Η ζωή είναι απλή αλλά

και δύσκολη, γι αυτό χρειάζεται υπομονή, επιμονή και κατανόηση.

Το νόημα της ζωής το καταλαβαίνεις καθημερινά σιγά, σιγά. Απλά

η ζωή θέλει κατανόηση και αγάπη, είναι απλό και κατανοητό.

Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....

Υπομονή και επιμονή χρειάζονται για να τα βγάλω πέρα από εδώ
και πέρα. Πρέπει να μάθω να ζω, την Ζωή, από εδώ και μπρος με
καινούργια δεδομένα και να συνηθίσω τον τρόπο της καινούργιας
ζωής όσο μπορώ πιο γρήγορα για να μπορώ να σταθώ στο περιβάλλον
που ζω όσο γίνεται καλύτερα. Χρειάζεται να μάθω να συμπεριφέρομαι
μεταξύ των ανθρώπων φυσιολογικά, όπως και πριν κάνω την εγχείρηση
του καρκίνου στον λάρυγγα. Σιγά σιγά περνάω από την γνώση στην πράξη
για να μπορέσω να σταθώ με επιτυχία στην καινούργια μου ζωή.
Πρέπει να εξακολουθήσω να ζω προσφέροντας στη ζωή δημιουργικά και
αφήνοντας πίσω μου το κάθε ποσοστό αναπηρίας λόγω καρκίνου.
Πιστεύω ότι αυτό μπορώ να το καταφέρω να το προσπεράσω και να
παραμείνω χρήσιμος και δημιουργικός μεταξύ των συνανθρώπων μου.
Το να μην μιλάω, μόνο, δεν είναι κουσούρι. Είναι αποτέλεσμα του καρκίνου.
Πάντως θα προσπαθήσω όσο μπορώ να ξεπεράσω τα προβλήματα που
σίγουρα θα παρουσιάζονται και όλα θα πάνε καλά, μέχρι το τέλος.
Δεν ζητάω από κανέναν να ζήσω λιγότερο, η περισσότερο, απλά να ζήσω
όσο ακριβώς μου αναλογεί !
Συνεχίζεται......

Η Ζωή την επόμενη ημέρα.....Νο5

Κάθε ημέρα και καλύτερα πηγαίνετε, καπετάνιε, μου λένε τα παιδιά
που με προσέχουν, οι νοσοκόμοι και οι νοσοκόμες και οι μέρες περνούν
χωρίς διακοπή στο Νοσοκομείο Ερρίκος Ντυνάν.
Σε λίγες ημέρες θα μου επιτρέψουν να βγω από το Νοσοκομείο και να
επιστρέψω στο σπίτι μου. Τώρα τρώω κανονικά και μπορώ να φροντίζω
τον εαυτό μου, μόνος μου. Απλά θα χρειαστώ την βοήθεια κάποιου να
είναι στο σπίτι τους πρώτους μήνες της προσαρμογής μου για την ασφάλεια
μου κυρίως και για ότι χρειάζομαι. Τώρα οι ημέρα περνά πιο όμορφα, όλα
πηγαίνουν καλά και πάντα σχεδόν όλη μέρα έχω συντροφιά τους δικούς μου
και φίλους και γνωστούς που περνάνε για να με δουν. Ο γιατρός μου πολλές
φορές περνά 2 φορές την ημέρα για να βλέπει την κατάστασή μου πιο συχνά.
Την δευτέρα καπετάνιε λίγο μετά το μεσημέρι θα βγεις αν όλα πάνε καλά
όπως πηγαίνουν, μου είπε σήμερα ο γιατρός που με παρακολουθεί καθημερινά.
Το χαμόγελο αμέσως ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο μου, χάρηκα που θα βγω
και θα πάω στο σπίτι μου στον χώρο που με γνωρίζει πολύ καλά.
Έτσι και έγινε ήρθαν οι δικοί μου και με πήραν και γραμμή για το σπίτι
στα Βριλήσσια που έτοιμο με περιμένει. Μαζί μου θα είναι για λίγους μήνες
μια κυρία, που θα μένει στο σπίτι, απλά, για να με προσέχει και για την
ασφάλειά μου κυρίως και να με βοηθάει για να μπορώ να ξεπερνώ τις αρχικές
δυσκολίες που μπορούν να παρουσιαστούν. Το βασικό είναι ότι θα μιλάει
για να μπορώ να έρχομαι σε επικοινωνία με τους άλλους γύρω μου μέχρι να
αρχίσω να μαθαίνω να μπορώ να μιλάω εγώ και μαζί με το γράψιμο να μπορώ
να συνεννοούμαι για την επιβίωση στην καινούργια μου ζωή.
Μια νέα ζωή, άγνωστη τουλάχιστον για μένα αρχίζει από δω και πέρα, πρέπει
να τα καταφέρω. Υπομονή και επιμονή χρειάζονται για να τα βγάλω πέρα....
Συνεχίζεται......